Toen
ik hoorde dat er een kok gezocht werd voor het Zomer Event 2002, trok me
dat aan. Ik heb altijd het idee gehad als ik nog eens opnieuw geboren wordt,
dat ik dat beroep wel zou willen uitoefenen. Nu ben ik actief in een totaal
andere branche, maar recreatief koken is één van mijn liefhebberijen.
Het is een heerlijke uitdaging om voor een grote groep de maaltijd te verzorgen.
De logistiek en de timing zullen ongetwijfeld van belang zijn. In het verleden
heb ik wel vaker voor grote groepen gekookt. Bijzondere dingen bereiden
is heel leuk, en in combinatie met een budget geeft dat weer extra spanning.
Bovendien, als de stress me te veel wordt, dan kan ik me in geen beter
gezelschap bevinden.
De kwaliteit? Ik heb in Afrika ooit voor Prins Bernhard gekookt en die
man is nu toch maar mooi 90 geworden. Voor wie niet overtuigd is, er zijn
van die handige pakjes waarmee je met een beetje kokend water toch een
smakelijke hap kunt bereiden.
In het dagelijkse leven ben ik weg- en waterbouwkundig ingenieur. Op mijn
leeftijd (48) zijn dat een beetje grijze types met een broek op hoog water.
Het speelse en creatieve in de counsellingswereld is dan ook ver verwijderd
van exacte berekeningen en droge technische details. Aan de andere kant
heb ik veel over de wereld gezworven, in allerlei culturen verkeerd en
me professioneel meer dan één maal uit een slangenkuil moeten
redden.
Mijn carrière begon in Nigeria op de luchthaven van Kano. Daar moest
ik een uitgevallen collega opvolgen die onder meer verantwoordelijk was
voor de verwerkte hoeveelheden. De administratie bestond slechts uit een
klein aantal notitieboekjes, onder een heleboel spinnenwebben, en het contract
kende inmiddels ruim 50 wijzigingen.
Die eerste weken waren zeer ontmoedigend en veroorzaakten veel nachtmerries.
Die hadden steeds hetzelfde thema: er komt een vrachtauto vol rode uien
(had ik voorheen nog nooit gezien), tipt zijn lading op een hoop. Ik begin
te tellen: één, twee, drie …… Voor ik bij tien was, kwam
de volgende vrachtauto weer aanrijden, en dat ging zo door tot ik badend
in het zweet wakker werd.
Dat is inmiddels langer geleden, en als er nu zo´n vrachtauto op
komt rijden, begin ik niet meer met tellen, maar met pellen. Want er moet
per slot van rekening eten op tafel komen.
|
