PAUL VAN SCHAIK - De opgave was: "Dochter 25 jaar heeft altijd op haar ouders gesteund. Zij wordt verliefd en gaat samenwonen. Haar beschermde opvoeding speelt parten en zij is heel onzeker in de relatie. Toon aan dat je begrijpt wat er zich in haar kan afspelen." (Fictief verhaal.)

1 maart 1999
Lief Dagboek, wat moet ik nou toch doen, jij bent de enige met wie ik over deze dingen kan praten, schrijven bedoel ik. Luister alsjeblieft naar mij. Zoals je weet woon ik nu al een maand samen met Han. We houden natuurlijk veel van elkaar, maar ik voel me zo onzeker. Hij werkt op het kantoor van 9 tot 5 en ik doe hier het huishouden, dat is te zeggen ik probeer het. Soms lijkt het wel of er niks lukt. Bij mijn ouders heb ik die dingen nooit hoeven doen, want de keuken was het domein van mijn moeder.

5 maart 1999
Hier ben ik weer. Sorry, dat ik je zo lang heb laten wachten. Er is vandaag iets vreselijks gebeurd. Moet je horen; Ik was het eten aan het koken voor Han en mezelf natuurlijk ook, toen de poes een plant omgooide in de woonkamer. Ik wilde snel de rommel opruimen, maar onze berber was behoorlijk zwart geworden. Dus pakte ik de tapijtreiniger, maar door mijn gehaastheid schoot ik een beetje uit en de kliederboel werd nog erger. Toen probeerde ik alles maar met wat keukenrollen schoon en droog te krijgen. Dat lukte niet. Toen kwam ik op het idee om het maar met de föhn te doen. Het tapijt bleef gelig en toen gebeurde de ramp. Ik was het eten vergeten, en je raadt het al. Vandaag was het al de derde keer dat het eten aangebrand was. Ik probeerde nog wat te redden, de poes ook trouwens en juist op dat moment kwam Han thuis.........

Ik zei Han ik moet je wat vertellen, maar hij rook en zag het al meteen en kreeg een woede aanval. Hij schold me uit. Ik liet het maar over mij heen komen, want hij had gelijk, maar ik voelde me zo gekwetst. Ik hou van Han, maar als hij boos is, doet het me pijn. Ik heb er zo'n spijt van dat ik niet beter op zijn eten heb gelet. Ik wou dat ik het weer goed kon maken. Ik heb zoveel verdriet, maar nu is hij boos en als ik bij hem kom, dan stoot bij mij van zich af. Het is zo erg dat hij me nu niet meer wil aanraken. Ik voel me zo alleen en eenzaam. Net heb ik ook een hele tijd liggen huilen. Als ik jou niet had, dan lag ik nog steeds te huilen. 0, help me alsjeblieft, ik wil echt mijn best doen voor mijn vriend, maar ik ben zo onhandig.

6 maart 1999
Hallo, hij is nu net de deur uit. Ik voel me verschrikkelijk beroerd. De hele nacht heb ik geen oog dicht gedaan. Hij draaide zich om en ging slapen. Hij kuste me niet eens. Kun je, je dat nou voorstellen. Ik weet dat het allemaal mijn eigen schuld is, maar ik had gehoopt dat hij het me kon vergeven.... Om het goed te maken, ga ik vandaag het hele huis goed schoonmaken, zodat hij kan zien dat ik het goed bedoel. Ik begin er nu meteen aan. Help ik kan er niet meer tegen. Ik heb de hele dag gepoetst en geboend en het is me zelfs gelukt om iets lekkers klaar te maken. Maar Han kwam 2 uur te laat thuis. Al die tijd heb ik op hem zitten wachten en ik was bang dat hij misschien een ongeluk had. Ik was blij hem te zien na zo'n lange eenzame dag en vloog hem enthousiast om zijn nek. Hij jaagde me in ieder geval niet weg. Maar toen ik ons warm gehouden eten wilde opdien-en, zei hij dat hij al gegeten had. Ik kon geen hap meer door mijn keel krijgen van verdriet....... Ik wilde hem zo graag blij maken, maar het lijkt wel of niks helpt. Hij zag ook niet dat het hele huis glom. Ik wil hem niet verliezen, zonder hem heb ik geen reden meer om te bestaan. Hij is alles voor mij. Ik wil hem eeuwig trouw blijven, want wat zou ik anders moeten doen.

7 maart 1999
We hebben gisteravond weer gevrijd, oh ik ben zo blij. Als dagboek is het misschien moeilijk om je voor te stellen wat dat voor mij betekent. Ik voelde me eerst zo waardeloos en nutteloos, maar nu houdt hij weer van mij. Ik wil alles voor hem doen, zolang hij maar gelukkig is en van mij houdt. Hij zei, dat hij het wel door de vingers wilde zien, maar dat ik toch beter mijn best moest doen, want hij moet op zijn werk ook zijn best doen. Dat zal ik dus van nu af aan doen. Elke dag mijn best. Ik mag nu geen fouten meer maken. Ik wil Han gelukkig maken.

15 maart 1999
Het lijkt soms wel of je een weekboek bent i.p.v. een dagboek. Sorry, maar ik heb het zo druk met het huishouden, normaal zal het niet zo veel tijd kosten, maar ik ben zo onhandig. Er is iets vreemds gebeurd. Ik sprak vandaag voor het eerst met een buurvrouw, omdat ik me zo eenzaam voelde. Ik kwam haar op de trap tegen. Toen ik vertelde over Han en mij, zei ze, dat hij niet goed voor me was en niet van me houdt als hij zich zo gedraagt. Dat is toch niet waar? Of wel? Hij doet alleen naar, als ik iets fout doe. Hij slaat me niet, terwijl slechte mannen, dat wel doen, hij drinkt niet, hij rookt niet en is altijd netjes gekleed. Maar waarom zegt ze dan zoiets tegen mij?

20 maart 1999
Het lijkt wel of ik weer iets verkeerd doe, maar ik weet niet wat. Al een hele week is hij afstandelijk tegen mij. Misschien hebben mannen ook wel een soort periode, maar als ik hem vraag wat er is, dan zegt hij dat er niks aan de hand is. Hij kust me nog wel, maar ik mis het gevoel. Ik voel geen warmte in zijn kussen....

22 maart 1999
Oh, wat moet er toch van mij worden. Ik heb hem nu wel erg boos gemaakt. Ik had het met hem over die buurvrouw en vroeg hem of we haar misschien eens voor een etentje met haar man konden uitnodigen. Dat vond hij prima. Voor de zekerheid wilde ik hem maar waarschuwen voor de vreemde ideeën die zij over hem had. Toen sloeg hij helemaal om en was woedend. Hoe had ik het in mijn hoofd kunnen halen om ons privé leven met een buurvrouw te bespreken. Alle stoppen sloegen bij hem door.

Waarom doe ik toch altijd alles fout?
Hier ben ik weer, ik wil nu het liefste dood gaan. Ik wil niet meer leven. Jou neem ik met me mee de dood in, als je het niet erg vindt. Denet viel de kristallen vaas die we van zijn ouders gekregen hebben voor ons samenwonen op de plavuizen. Het was net of er iets in mijn hart brak en alsof er een schreeuw van pijn een soort wanhoopskreet uit het kristal te voorschijn kwam.......

Over 2 uur komt hij thuis, wat moet ik nou doen? Ik weet dat ik weer gestraft wordt voor mijn fouten, maar die vaas had een hele bijzondere betekenis voor ons........ Help me mijn leed te verzachten........

Het was te verwachten, dat hij boos zou worden. Ik ver-telde het maar meteen wat er gebeurd was. Hij nam niet eens de moeite zijn jas uit te doen, te eten of mij uit te schelden, maar ging zonder iets te zeggen de deur uit. Dat is wel de ergste straf die hij me kan geven. Dat hij niks zegt en mij alleen maar aankijkt, alsof ik van een andere planeet ben.

Ik zou nog liever hebben dat hij me slaat, want dat kan ook nog een teken zijn dat je om iemand geeft, maar hij vertoonde geen enkele emotie. Het zal nu wel definitief uit zijn tussen ons. Het is nu al 3 uur 's nachts en hij is nog steeds niet terug gekomen, als hem maar niks is overkomen. Misschien is hij wel verdwaald of beroofd of ergens tegen aan gereden.........

Wat moet ik nou toch doen? Misschien moet ik de politie wel bellen om hem als vermist op te geven. Bij ons thuis zeiden we altijd waar we naar toe gingen, voor het geval er iets zou gebeuren. Waarom heeft hij nou niet gezegd waar hij naar toe is. Ik ben zo bang dat hem iets is overkomen. Is er dan niemand die me kan helpen?

23 maart 1999
Gelukkig is Han niets overkomen. Hij was naar een vriend gegaan en omdat het al laat was en ze wat gedronken? hadden, kon hij daar overnachten. Hij is nog steeds boos en vroeg me of ik nog wel van hem hield. Ik zei dat ik heel veel van hem hield en wilde hem om zijn hals vliegen, maar hij stootte mij van zich af. Je weet niet hoe vernederend dat is voor een vrouw.

Toen zei hij dat als ik van hem hield, waarom ik dan zo slecht het huishouden deed en of ik die vaas niet expres kapot had gegooid....... Waarom stelt hij me toch zo op de proef al die tijd. Het is zo zwaar om hem gelukkig te maken. Toen zei ik dat als hij me niet geloofde, ik het kon bewijzen, door met hem te trouwen. Misschien was dit niet het goede moment, maar wat had ik dan anders kunnen zeggen??????

Weer keek hij me aan alsof ik een afstotelijk monster was en ging zonder iets te zeggen de kamer in.
 
Mijn tranen vermengde zich met het afwaswater.........................
 

Politiebericht.
Zierikzee, 24 maart 1999.
Hedenmorgen is het stoffelijk overschot van een jonge vrouw gevonden aan de oever van de Ooster-Schelde door een Jogger. De tot nu toe onbekende vrouw is vermoedelijk door verdrinking of onderkoeling om het leven gekomen. Een misdrijf wordt niet uitgesloten. Zij had een boekje bij zich, waarvan de tekst door de inwerking van het water niet meer leesbaar is. Zij was gekleed in een hemels blauwe jurk. Een ieder die deze vrouw kent of nadere inlichtingen kan verstrekken, verzoeken wij contact op te nemen met de plaatselijke politie.
 
Einde van dit bericht.
 

Normaal lezen we de krant, en denken 1 of 2 gedachten bij een berichtje en gaan weer verder met ons leven. In werkelijkheid zit achter ieder artikel een heel verhaal.............