ROB ADANK - Het artikel van Antoinette Dhooge n.a.v. het artikel van Heleen Peverelli uit het 'Psychologie-magazine nov 99' is een knuppel in het hoenderhok. 

Op het moment dat empathie, geveinsde empathie wordt zijn alle betrouwbare poten onder effectieve counselling of psychotherapie min of meer weggeslagen. Hoe menselijk dit dan ook mag lijken. Zijn o.a. de wachtrijen bij het RIAGG niet ten dele verklaard op het moment dat iemand in zekere zin zowel doof als blind de tijd zit te verprutsen met een cliënt c.q. patiënt?

Op het moment dat een therapeut dit soort zaken bewust doet is hij niet bepaald geschikt voor dit vak. Op het moment dat de vermoeidheid en concentratie-problemen toeslaan. Zou je eerlijk moeten zijn en direct kunnen afkappen. Als je patiënten hebt waar je niets mee aan kunt, bewijs je elkaar een goede dienst deze zo snel mogelijk te gaan verwijzen.

Het mag duidelijk zijn dat we ons eigen graf graven (lees: ongeloofwaardigheid versneld bewijzen!) als we onszelf niet tot de orde kunnen roepen. Bovendien draag je een verantwoordelijkheid naar de gehele beroepsgroep. p.s. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die de zin en toegevoegde waarde van psychotherapie c.q. counselling versterkt in twijfel gaan trekken als ze zo'n verhaal lezen!
 
 
PAUL VAN SCHAIK - Helemaal mee eens, maar het artikel ging over psychotherapeuten en dat is een andere groep dan counsellors.

Eigenlijk is het voor counsellors in zekere zin prima, als andere beroepsgroepen niet al te goed hun best doen. Ondanks dat men bij veel therapeuten gratis terecht kan, zijn er toch veel mensen die liever een goede counsellor kiezen en het uit eigen zak betalen. Liever goede hulp die iets kost, dan standaardoplossingen die niet werken.

Dit is misschien ook het hele eieren eten. Er is een Oud-Communistisch Russisch Spreekwoord:
 

Op het moment dat men via een star patroon moet "werken" en men toch wel z'n "geld" krijgt, verdwijnen zaken als creativiteit, liefde voor het vak etc. Men gaat zijn tijd uitzitten.......  Counsellors hebben het voordeel dat ze in een vrije markt economie leven. Als ze een foutje maken, komen de cliënten niet terug en dalen hun inkomsten. Als de cliënten tevreden over hem of haar zijn, vertellen ze het ook rond. Als je als counsellor gevoelig bent voor de signalen, boer je beter, als je tijdens de sessies de Donald Duck gaat lezen, zul je op een prenataal niveau blijven.

Hoewel er een overlap is, is counselling iets wezenlijks anders dan therapie. Er zijn therapeuten die net zo goed counsellen als een counsellor. De therapie beweging is in z'n geheel naar de richting van het counsellen gegroeid, maar gemiddeld genomen is er een groot verschil. Er zijn ook veel soorten therapie.

Voor alle duidelijkheid, er zijn zonder meer vele goede therapeuten en ik heb er bewondering voor hoe ze jaar in jaar uit mensen proberen te helpen op voorgeschreven manieren. Bovendien hebben ze niet altijd de vrije keus wie ze wel of niet helpen en de cliënten kunnen waarschijnlijk ook niet kiezen.